Sophia

  Alles moest ineens in een stroomversnelling door mijn zwangerschap en het aanstaande vertrek van Lucas naar Aruba. We hadden al snel een afspraak bij Nicole. Lucas had verteld dat er noodzakelijke veranderingen plaats moesten vinden. Ze wilde dat persoonlijk met hem bespreken, en Lucas vond dat ik daarbij moest zijn.

  Nerveus liep ik achter hem aan. “Lucas,” zei Nicole vriendelijk en weer licht flirtend. “Sophia. Wat een verrassing. Kom binnen.” Ze klonk wat teleurgesteld dat ik er ook was. “Ze vindt je leuk,” fluisterde ik tegen Lucas. “Maar daar ben ik het wel mee eens, je bent leuk.” Hij pakte mijn hand en kuste die. “Niet half zo leuk als jij.”

  We gingen aan Nicole haar bureau zitten. “Lucas, ik val maar met de deur in huis. Ik maak me een beetje zorgen,” zei ze. “Waarom?” vroeg hij. “Noodzakelijke veranderingen… De serie loopt als een trein; te grote veranderingen kunnen het ontsporen.” Ze zuchtte. “Wat is er gebeurd? Wat moet er veranderen?”

  Lucas glimlachte. “Ik heb besloten dat de familie Klein er een baby bij krijgt. Dit is noodzakelijk,” zei hij, mijn hand pakkend. “Oké, dus geen extreme verandering. Een baby erbij kan wel. Man, wat liet je me schrikken. Maar waarom ‘moet’ dit gebeuren?” vroeg Nicole. Lucas keek van haar naar mij. “Sophia hier is zwanger.”

  Nicoles gezicht lichtte op. “Nou, gefeliciteerd zeg!” Ze stond op en kuste me drie keer. “Wat leuk! Hoe ver ben je? Is het gezond?” Ik lachte even. “Twee maanden en kerngezond,” antwoordde ik opgelucht. “Hoe gaan jullie dat verder aanpakken?” vroeg ze. “Sophia wordt onder grote truien verstopt en achter tassen en props. Ik ben van plan Linda Klein een vierde kind te laten krijgen. Dat wordt ons kind, zodat de baby bij ons kan zijn — tenminste, als er een derde seizoen komt.”

  Nicole knikte. “En hoe is het met dit seizoen?” vroeg ze. “Nu heb ik inspiratie voor de rest. Aflevering 1 tot 20 staan er bijna op; de rest gaat vanzelf nu. Ik laat in aflevering 20 Linda de zwangerschap ontdekken. Daarvoor gaan we al verklaren waarom Hannah in grote truien gaat lopen. Ik wil alleen toezegging dat ze rustiger aan mag doen als dat nodig is,” zei Lucas. “Ja, maar natuurlijk. Dat spreekt toch volledig vanzelf. Ik zat zelfs te denken aan een klein werktripje,” zei Nicole. “Dat kunnen we naar volgend seizoen zetten om te verklaren dat Hannah er niet is,” riep ze enthousiast.

  “Is die al toegezegd dan?” vroeg Lucas. “Oh zeker, vier zelfs al. Mits er genoeg inspiratie is, we kijken per seizoen. Geen vast wurgcontract, maar we hebben tot vier toestemming. En het budget is verdubbeld. Jullie hebben goud in handen. Mijn baas liet zelfs weten dat jullie van Net5 naar RTL gaan, direct na *Goede Tijden* volgend seizoen.”

  Dit was even te veel. Ik voelde me duizelig worden. Ik deed mijn ogen dicht om de wereld te laten stoppen met draaien. “Sophia, gaat het?” vroeg Nicole. “Phi!” riep Lucas in milde paniek. Zijn hand rustte op mijn schouder. Ik knikte. “Ja, ja. Gewoon even een beetje veel. In één keer duizelde het even,” zei ik lachend.

  “Dat geeft niet, dat begrijp ik.” Nicole gaf me een bekertje met ijskoud water. “Goed dan. Dus nog zeven maanden?” Ik knikte. “Ik sta op zes, dan maak ik in twee maanden seizoen twee af. Misschien korter,” zei Lucas. “Dan kunnen we over drie maanden aan drie beginnen, zodat we een break kunnen nemen voor onze baby,” legde hij uit.

  “Ja, dat is prima. Ik kom wel even kijken hoor, als het geboren is,” kirde Nicole. “Een baby.” Ze keek vertederd. “Ik ben een te grote carrièrevrouw,” zei ze glimlachend terwijl ze weer naar mij keek. “Geniet ervan, Sophia. Jij kan het allebei — carrière én een gezinnetje. Ik ben wel een beetje jaloers hoor.”

  Opgelucht gingen we naar huis. Alles was geregeld. In razend tempo moesten de laatste vier afleveringen worden opgenomen. Het was best een spannende setting. We filmden een klein stuk buiten met Jetty Maturain en mijn oude kantinejuf Priya, die de hilarische zusjes Malti en Manisha speelden. Ze woonden tegenover elkaar en naast de Kleins. We hadden de buren bereid gevonden dat we hun tuinen mochten gebruiken.

  “Weet jij, Malti, wat ik nu weer gehoord heb?” begon Jetty ondeugend. “Nee! Wat is het deze keer dan?” Lucas liet de dames altijd maar gaan — dat gaf de leukste effecten. Ze verzonnen de grootste onzin, waardoor wij eigenlijk allemaal moesten lachen. Deze keer verzon Jetty dat de nanny en de butler van hiernaast het wel erg knus leken te hebben, en dat dat niet ‘schoon aan de haak’ was.

  Priya deed er een schepje bovenop. “Nee, dat is zeker niet fris. Ze zeggen zelfs dat die knul hun Jannik is. Stel je voor!” Grinnikend riep Lucas dat ze klaar waren. Het doel van hun karakters was dat ze over alles roddelden, maar dat het nooit klopte wat ze zeiden.

  You might be reading a pirated copy. Look for the official release to support the author.

  “Dat was geweldig, dames, dank je wel weer,” zei Lucas. Hij nam me in zijn armen. “Dan rest ons alleen nog de zwangerschapstest van Linda,” zei hij.

  “Ja, waarom doen jullie dat eigenlijk?” vroeg Jetty. “Ik dacht: drie is wel genoeg voor dat gezin, toch?” Lucas knikte. “Absoluut, maar als één van de actrices zwanger raakt, moeten we creatief zijn,” legde hij uit.

  “Is die Joyce echt zwanger dan?” vroeg Priya. Lucas keek even naar mij, zijn blik vol liefde en geluk. “Nee, niet Joyce,” zei hij, zijn ogen fonkelden terwijl hij naar me keek. “Jullie?” besefte Priya. “Ik dacht al, waarom heb jij sterrenstof op je huid terwijl je vorige keer nog er as op had liggen,” riep ze, en ze omhelsde me.

  “Weten we al wat het is?” Ik schudde mijn hoofd. “Willen we ook niet weten. Ik wil pas weten wat het is als ik het in mijn armen heb,” zei ik. “Hoe ver?” vroeg Jetty, die ook bij ons kwam staan. “Bijna vijftien weken,” zei ik nadenkend, een hand over mijn buik strijkend. “Nou, geniet van dat groeiende kleintje. Schopt het al?” vroeg Jetty. Ik schudde mijn hoofd. “Is ook nog wel vroeg voor. Maar goed opletten hoor, vanaf week zestien gaat dat baby’tje echt beginnen met herrie schoppen,” zei Jetty. “En jij, regisseurtje, jij moet goed voor haar gaan zorgen! Haar in de watten leggen hoor.” Ik hoorde Lucas zachtjes lachen. “Dat zal geen probleem zijn.”

  De laatste scène die we nog moesten, was de zogenaamde cliffhanger. Linda zou in haar weekend thuis haar zwangerschap ontdekken. Het laatste shot zou dat van een positieve test zijn.

  Ik nam plaats naast Lucas, tot licht ongenoegen van Alex. Hij zat graag naast zijn oom. Hij mopperde er een beetje over, maar hij was wel zo braaf dat, zodra Lucas “Actie!” riep, hij stil was en bij mij op schoot kroop.

  “Waar is de baby nou?” fluisterde hij zachtjes. “Leg ik je zo wel uit,” fluisterde ik terug. Lucas boog naar ons toe. “Jij mag hem zeggen,” zei hij naar Alex kijkend. “CUT!” riep hij enthousiast. “Twee weken rust, dames en heren,” riep Lucas. “Voor jullie dan,” plaagde hij.

  Hij had de laatste twee weken flink aan het derde seizoen geschreven, waardoor de afleveringen tot mijn verlof gewoon gefilmd konden worden. Joyce moest wel een buikje laten aanmeten — of eigenlijk een paar. Ze plaagde me er al dagen mee; ze wilde de mijne wel lenen.

  “Waar is jouw baby nou, tante Sopje?” vroeg Alex weer. Hij noemde me al Sopje sinds hij leerde dat je ‘Sophia’ met een p schreef. “Mijn baby zit in mijn buik,” legde ik uit, en legde zijn hand op mijn buik. “Daar is het lekker warm binnen, zodat de baby kan groeien.” Hij keek me aan. “Dat is stom,” riep hij. “Ik wil met de baby spelen.” Ik moest hier even om lachen. “Dat kan snel genoeg,” zei ik.

  “Winston zegt dat als je zwanger bent, je héél, héél dik wordt,” zei Alexander. Ik knikte. “Dat klopt. Als het babytje in mijn buik groeit, heeft die meer ruimte nodig, dus word ik dikker,” legde ik uit. “Luister, schattie. Als jij vraagjes hebt, mag je ze allemaal stellen, oké? Als ik het antwoord weet, zal ik het je vertellen.” Hij keek me met grote ogen aan.

  “Ben je nu weer blij?” vroeg hij. “Je was zo verdrietig eerst. Daar werd ik ook verdrietig van.” Zijn uitleg brak mijn hart een klein beetje. Ik nam hem op schoot. “Ik ben weer heel blij, Alex. Wees maar niet bang.” Hij strekte zijn armpjes zo ver hij kon om mijn middel. “Ik vind je lief, tante Sopje.” Ik voelde tranen in mijn ogen. “Ik jou ook, Alex.” Ik voelde Lucas’ hand op mijn schouder. “Wrap party bij ons thuis,” zei Lucas zacht.

  Het feestje was heerlijk. Lucas had een grote taart geregeld — zowel voor het einde van het filmen van het tweede seizoen als voor ons kindje. Jonas en Joyce waren blijkbaar langs een paar winkels gereden en hadden een flinke stapel snacks en drinken gehaald.

  Het feestje duurde tot in de late uurtjes van de nacht. De kinderen lagen al snel in onze logeerkamers. “Zou jij ook niet gaan slapen?” vroeg Lucas. “Ik ben niet van porselein, Luuk,” zei ik. “Dat weet ik, Phi. Maar jij en dat kleintje daar hebben genoeg rust nodig.” Ik omhelsde hem. “Jij maakt je te veel zorgen.” Hij zuchtte. “Mag ik? Ik heb jou door een hel zien gaan, aan jezelf en je leven zien twijfelen. Ik wil jou en die daar,” hij legde zijn hand op mijn buik, “beschermen. Dus ja, misschien ben ik dan een beetje te bezorgd. Maar ik wil jou niet weer zo zien afglijden.” Ik kuste zijn wang. “Goed dan. Ik ga slapen, als dat jou geruststelt.” Hij knikte. “Tijd om te gaan, mensen,” zei hij. Ik keek op de klok in de huiskamer; het was inmiddels inderdaad twee uur ’s nachts, en ik wilde het niet toegeven, maar ik was moe.

  Een klein kwartiertje later was iedereen vertrokken en lagen Lucas en ik in bed. “Hoe ver ben jij al met seizoen drie?” vroeg ik slaperig. “Een aflevering of zes is klaar. Bewust nog niet die waar de baby erbij komt, omdat we nog niet weten wat dit kleintje is,” zei hij, zijn hand op mijn buik leggend. “Ik kan niet wachten om het te zien groeien,” zei hij mijn buik streelend, “en ik kan nog minder wachten op het moment dat we het vast mogen houden.” Ik glimlachte en kroop dichter in zijn armen. Ik voelde mijn ogen dichtzakken.

  Mijn droom die nacht vulde zich met het idee wat mijn kindje zou worden. Ik zag een gezichtje met Lucas zijn prachtige ogen, mijn kleur haar, maar ik kon niet zien wat het was: het was gebundeld in het dekentje dat de moeder van Peter me had gegeven. Het lag in een wiegje van gouden zonnebloemen. Het was een prachtige droom. Ik wilde geloven dat dit mijn babytje was, dat me wilde laten zien wie het was — en me gerust wilde stellen dat het allemaal goed zou komen.