Lucas

  We begonnen meteen met filmen. Videoland had geregeld dat we onbeperkt terechtkonden in het oude Lancaster London Hotel. Daar zouden we niemand in de weg zitten: het hotel was failliet. De voormalige eigenaar probeerde zijn schulden af te lossen door het pand te verhuren voor filmprojecten, in de hoop ooit een doorstart te kunnen maken. Daarom was het nog volledig ingericht en keurig onderhouden.

  In een Londense krant hadden we een oproep geplaatst voor figuranten, en dat had gewerkt: maar liefst driehonderd mensen hadden zich aangemeld. Sophia stond erop dat ze die dag op de set mocht zijn. Ze had zich in een luie stoel genesteld met een drankje en keek gretig toe.

  Johnny was als eerste aan de beurt. Hij speelde Lawrence, de rustige oom van Linda. Een zakenman die toevallig in de buurt was, maar in werkelijkheid een geheime afspraak had met Martine, Linda’s rivale, gespeeld door Angela.

  Het filmen van deze scènes duurde bijna drie dagen. Joyce was regelmatig starstruck en kreeg soms geen woord uit haar mond. Angela had daar ook af en toe last van, terwijl Johnny met zijn quasi-Jack-Sparrowgedrag probeerde de spanning te breken.

  Na drie dagen stond de eerste aflevering erop, en eindelijk had ik wat tijd om met Sophia door te brengen. Ze lag als de prinses die ze was in ons bed. Alex lag naast haar, zijn hand op haar buik die met de dag groter leek te worden. Zelfs haar oversized truien konden die niet meer verbergen.

  Sinds de eerste avond vond Alex het heerlijk om bij haar te liggen en naar mijn sprookjes te luisteren. Vandaag was Assepoester aan de beurt. Gebiologeerd luisterde Alex naar het verhaaltje. Af en toe zag ik zijn ogen oplichten als de baby in de buik van zijn tante duidelijk weer schopte.

  “En ze leefden nog lang en gelukkig,” eindigde ik het sprookje. Alex klapte in zijn handen en omhelsde me. “Mag ik morgen weer mee luisteren?” vroeg hij. Ik lachte zacht. “Maar natuurlijk. De baby lijkt het gezellig te vinden.” Hij glimlachte, en zoals elke avond vertrok hij weer.

  “Trek jij het nog een beetje?” vroeg ik, terwijl ik Sophia’s arm streelde. “Ja, maar zo na een lange dag ben ik wel moe.” Ik knikte. “Vind je het gek? Je draagt een heel mensje mee.” Ik kuste haar buik en daarna haar. “Ik heb het naar mijn zin,” zei ze. “Jij bent bij me. Deze is lekker actief dus gezond, mijn helden zijn in de buurt en ik kan het goed met ze vinden.” Ik kroop bij haar. “Ik ben blij dat je gelukkig bent. Dan ben ik dat ook.”

  Ze kroop dichter in mijn armen en legde mijn handen op haar buik. “Jij en die daar maken mij gelukkig,” zei ze en kuste mijn arm. Ik glimlachte. Voordat ik dat terug kon zeggen, viel ze in slaap. “Ik hou van jou,” fluisterde ik haar toe.

  This novel's true home is a different platform. Support the author by finding it there.

  De dag die volgde was het David die ge?ntroduceerd zou worden als knotsgekke, bijna altijd dronken oom Wally. Wat hem geweldig afging. In de pauzes hield hij de kinderen bezig met zijn sonic screwdriver. Een prop van zijn beroemde rol als 10e 11e en 14e doctor in de sci-fi serie doctor who. Tot plezier van Alex scande hij er zogenaamd Sophia mee. “Ja,” zei hij nadat hij een paar seconden met zijn blauwe lampje aan de bovenkant van het grote pen achtingen apparaatje over haar buik had geschenen. Waar het bekende zoem geluidje uitklonk “Ik zie het al.” Zei hij perfect Londens klinkend. Al was hij Schots van origine.”Bevat menselijke baby.” Hij knikte. “Dat is goed nieuws. Dan zijn jouw oom en tante geen aliens,” zei hij, bloedserieus klinkend naar Alex.

  “Daar zijn de meningen over verdeeld hoor, doctor,” riep Jonas. “Is dat zo?” vroeg hij. “Misschien moet ik dan een grondigere scan uitvoeren.” Hij voelde in zijn zakken. “Waar is die Tardis-sleutel?” riep hij. “Ach, wat dom,” riep hij. “De Tardis staat bij de garage. Nee, dan gaat dat niet.” Hij refereerde natuurlijk naar zijn wereld beroemde blauwe telefooncel waar zijn tijd en ruimte machine in zat.

  Sophia moest hier enorm om lachen. Ik vond het heerlijk om haar zo te zien. Daarom liet ik het geklier van David misschien iets te lang aanhouden, vooral toen Johnny zich in het gezelschap mengde.

  Dit hield de rest van de maand aan. Serieus werk werd in pauzes afgewisseld met heerlijk enthousiast geklier waar de hele verdere cast en crew van genoot. Aan het eind van de filmperiode wilden David en Johnny mooie cast- en crewfoto’s maken. Toen iedereen klaarstond voor de foto, trok Johnny Sophia erbij. “Onze leading lady moet er wel bij,” zei hij. Ook al moet ze rust houden door die mini piraat daar binnen.” Riep hij als heuse Jack Sparrow.

  Na serieuze, vrolijke en knotsgekke foto’s was het tijd om afscheid te nemen en weer naar huis te vertrekken. De hele reis naar huis kon Sophia maar niet comfortabel worden. Ze klaagde dat haar buik zwaar werd en dat haar rug pijn deed. Ze moest om de zoveel minuten plassen. Ik maakte me hier best zorgen om.

  “Dat is normaal hoor,” zei Joyce. Ze moet gezien hebben hoe bezorgd ik was. “Laatste loodjes. Die zijn niet prettig. Masseer haar buik en rug vanavond. Haar schouders. En wees lief voor haar. Dan komt het wel goed joh. Nog een kleine vier weken, jongen. Dan word jij vader.” Dat voelde best raar, als ik er bij stilstond.

  Bij aankomst thuis stond Amethist voor de deur, die veel te bruin was. “Zo, vakantie?” vroeg ik. Ze schudde haar hoofd. “Aruba is klaar. Ik kom je jouw film teruggeven. De stukken in Nederland nog, en dan is het klaar.”

  Ze praatte me bij over wat ze gefilmd had. Het waren nu de stukken waar mijn hoofdpersoon worstelde met zijn geheugenverlies en de scènes van vóórdat ze naar Aruba vertrokken. “Als we dat samen doen, zijn we zo ermee klaar,” zei ze.

  Wat ook compleet waar was. Het kostte ons een maand om bijna alles te filmen in een studio. Maar ik wilde in de negende maand van Sophia niet meer werken. Ze liep inmiddels op alle dag. Amethist had nog een kleine week nodig, maar toen was alles klaar, vertelde ze. Nu was het aan onze editor.

  Ik moest toegeven dat ik het ergens reuze spannend vond. Mijn film was nu eindelijk bijna klaar. En ik stond op het punt vader te worden. Ik wist niet wat ik spannender vond.